Wchodzisz na scenę. Patrzysz na publiczność, czujesz przyspieszone bicie serca i zaczynasz:

„Przepraszam, trochę się stresuję. Proszę o wyrozumiałość”.

Być może chcesz rozładować napięcie. Uprzedzić, że Twój głos może zadrżeć. Zabezpieczyć się na wypadek, gdyby coś poszło inaczej, niż planujesz.

Tylko zastanów się: na czym właśnie skupiasz uwagę odbiorców?

Zanim pojawił się temat Twojego wystąpienia, pojawił się Twój stres. Publiczność dostała podpowiedź, żeby przyglądać się temu, jak sobie z nim radzisz.

Nie musisz przepraszać za zdenerwowanie. Możesz czuć stres i jednocześnie mieć coś wartościowego do przekazania.

To, co czujesz, nie zawsze jest widoczne

Z Twojej perspektywy napięcie może być bardzo wyraźne. Czujesz suchość w ustach, drżenie dłoni, szybszy oddech. Masz wrażenie, że wszyscy muszą to zauważać.

Tymczasem odbiorcy mogą widzieć po prostu osobę, która wyszła przed publiczność, zatrzymała się na chwilę i zaczęła mówić.

Krótka pauza nie musi wyglądać jak zagubienie. Spokojniejsze tempo nie musi zdradzać zdenerwowania. Nawet drobne potknięcie językowe nie musi mieć dla słuchaczy większego znaczenia.

Dlatego zanim zaczniesz tłumaczyć się ze stresu, daj sobie szansę rozpocząć wystąpienie. Być może to, co dla Ciebie jest bardzo intensywnym doświadczeniem, dla publiczności pozostanie niezauważalne.

Dlaczego przepraszamy jeszcze przed pierwszym zdaniem?

„Proszę o wyrozumiałość” może dawać chwilowe poczucie bezpieczeństwa. Skoro uprzedziłam, że się stresuję, ewentualny błąd powinien zostać łagodniej oceniony.

Takie otwarcie może jednak sprawić, że zamiast budować zainteresowanie tematem, zaczynasz od uzasadniania swoich trudności.

Nie oznacza to, że jedno zdanie przekreśla całe wystąpienie. Publiczność bywa życzliwa i potrafi docenić szczerość. Warto jednak świadomie zdecydować, czy informacja o Twoim zdenerwowaniu jest jej w tym momencie potrzebna.

Najczęściej możesz zacząć od tego, z czym przyszłaś: pytania, obserwacji, historii albo konkretnego problemu, który pomożesz lepiej zrozumieć.

Daj sobie chwilę, zanim zaczniesz mówić

Widuję prelegentów, którzy wchodzą na scenę i od razu czują, że muszą coś powiedzieć. Jakby każda sekunda ciszy wymagała wyjaśnienia.

A przecież możesz najpierw stanąć. Ustawić się wygodnie. Spojrzeć na publiczność. Zrobić krótką pauzę i dopiero wtedy rozpocząć.

Jeśli potrzebujesz spokojnego oddechu, możesz zadbać o niego jeszcze przed wejściem. A jeśli potrzebujesz odetchnąć już na scenie — również możesz to zrobić. Bez zapowiedzi i bez przepraszania.

Masz prawo do chwili na rozpoczęcie. Nie musisz wypełniać jej komentarzem o swoim napięciu.

Przygotuj początek, który pomoże Ci wejść w temat

Warto wcześniej przećwiczyć pierwsze dwa lub trzy zdania. Wypowiedzieć je na głos, sprawdzić ich długość i wybrać słowa, które brzmią dla Ciebie naturalnie.

Dzięki temu na początku masz konkretny punkt oparcia. Wiesz, od czego zaczynasz i dokąd prowadzi pierwsza myśl.

Zamiast:

„Przepraszam, stresuję się, bo rzadko występuję przed tak dużą grupą”,

możesz powiedzieć:

„Kiedy ostatnio mieliście coś ważnego do powiedzenia, ale zabrakło Wam odwagi, żeby zabrać głos?”

Jeśli prowadzisz prezentację biznesową:

„Chcę dziś pokazać Państwu, gdzie w naszym procesie tracimy najwięcej czasu i co możemy z tym zrobić”.

A jeśli rozpoczynasz szkolenie:

„Zacznijmy od sytuacji, którą prawdopodobnie znacie: rozmowa robi się trudna, emocje rosną, a Wy nadal potrzebujecie dojść do porozumienia”.

Takie otwarcia dają odbiorcom powód, żeby słuchać. Tobie pomagają skierować uwagę na zadanie, które masz przed sobą.

Co zrobić, jeśli podczas wystąpienia pojawi się potknięcie?

Zgubisz słowo. Pomyli się kolejność. Na chwilę stracisz wątek.

Możesz się zatrzymać, zajrzeć do notatek albo powtórzyć zdanie. Jeśli pomyłka dotyczy treści, popraw ją jasno:

„Doprecyzuję: chodzi o wyniki z drugiego kwartału”.

Jeśli potrzebujesz wrócić do głównej myśli:

„Wróćmy do najważniejszego pytania”.

Nie każde potknięcie wymaga przeprosin i opowieści o tym, jak bardzo się stresujesz. Często wystarczy krótka korekta i dalszy ciąg wypowiedzi.

Czy można powiedzieć publiczności o stresie?

Tak. Szczerość może być wartościowa, zwłaszcza gdy Twoje doświadczenie wiąże się z tematem wystąpienia. Podczas rozmowy o tremie czy odwadze podzielenie się własnym przeżyciem może pomóc zbudować kontakt.

Warto rozróżnić świadome opowiedzenie o doświadczeniu od automatycznego tłumaczenia się przed rozpoczęciem.

Możesz powiedzieć:

„Przed moim pierwszym wystąpieniem miałam ochotę zrezygnować. Dziś opowiem Wam, co pomogło mi mimo tego wejść na scenę”.

To zdanie prowadzi do tematu i zapowiada wartość dla słuchaczy. Nie wymaga od nich, żeby najpierw ocenili Twoją gotowość do wystąpienia.

Zacznij od tego, co chcesz przekazać

Przed kolejnym wystąpieniem przygotuj swoje pierwsze zdanie. Zastanów się, na co skieruje uwagę publiczności i czy pomoże Ci rozpocząć w sposób, który jest dla Ciebie naturalny.

Nie musisz czekać, aż stres całkowicie zniknie. Możesz dać sobie chwilę, złapać kontakt z odbiorcami i przejść do treści.

Twoje zdenerwowanie nie wymaga przeprosin. Twoja wiedza zasługuje na miejsce w tej rozmowie.

Jeśli chcesz popracować nad rozpoczynaniem wystąpień, autoprezentacją i większą swobodą przed odbiorcami, zapraszam do kontaktu. Wspólnie przećwiczymy rozwiązania, które pomogą Ci zabierać głos z większą pewnością.

Z pozdrowieniami,

Alicja

Pozostańmy w kontakcie: [email protected], 575 999 109